Annem tutkulu bir yüzücüydü ve depresyonla mücadelesi vardı. O, vefatından bu yana bana şifa olan aynı sükûneti acaba suda bulmuş muydu diye merak ediyorum.
Eylül sonunun erken saatlerinde, Türkiye'deki Kaş açıklarındaydım. Bir tekneden hafif dalgalı denizi izlerken, yapmak isteyeceğim en son şey 5 kilometrelik bir yüzmeye daha başlamak dürtüsüydü. Zihinsel sis enerjimi tüketmişti ve ruh halim kesinlikle neşesizdi.
Fakat bonemi ve paletlerimi takıp, gözlüğümü ayarlayarak suya atladığımda bir şeyler değişti. Kafam suyun altındayken, boğazımdaki o düğüm hissi çözülmeye başladı. Nefes alış verişim düzene girdi. Bir sığınak, bir rahatlama vardı.
Kaynak: theguardian.com. Bu haber orijinal dilinden Türkçeye çevrilmiştir. Haberin tamamı için orijinal kaynağa gidebilirsiniz.
