İster sürükleyici gerilim filmi Blackout olsun, ister eğlenceli ve korkunç 2:22: A Ghost Story, tiyatroda korkudan akıl başından gitme mevsimi geldi. Peki bir izleyiciyi dehşetle nefes nefese bırakmanın sırrı nedir?
Saat gece 1'di. Tam bir karanlık. Bir düğün mekanını kapatırken yazar ve yönetmen Sam Beech'in araba sensörü çaldı: arkasında bir şeyler vardı. Yazar ve yönetmen o anları, "Yarım saat boyunca devam etti, önce ön tamponda, sonra arkada. Ama ne zaman baksam ortada hiçbir şey yoktu" diye hatırlıyor. Arabanın etrafında dolanarak burnunu sürtmeye devam etti. Bu yüzden bakmayı bıraktı. "Şöyle düşündüm: 'Arkama bakmazsam beni yakalayamaz.'" O zamandan beri, sahneleri kasıp kavuran çok sayıda korku oyunundan birinin yaratıcısı olan Beech, "Karanlıkta araba kullanmaktan hoşlanmıyorum" itirafında bulunuyor.
Beech'in yaşadığı bu deneyim, Andy Nyman'ın Beech'in dört kez izlediği 2010 yapımı başarılı oyunu Ghost Stories'deki bir sahnede yaşananlarla ürkütücü bir şekilde benzerlik gösteriyordu; bu yüzden karanlıkta sensör çaldığında, karakterin sahnesinde karşılaştığı korkunç son zihnini doldurdu. Şimdi bu tuhaf deneyim, o gece onu bu kadar korkutan her şeyi kullanan kendi yeni korku oyunu Blackout'a (27 Şubat'a kadar Birleşik Krallık'ı turluyor) ilham oldu: sessizlik, yokluk, gölgelerde saklanan bir şeyin düşüncesi.
