Sadler's Wells East, Londra Olivier kazananı, Kamerunlu mirasını içgüdüsel bir gösteride kullanıyor; müzik ve hareket bir bütün halinde konuşuyor. Dickson Mbi, son büyük dans parçası Enowate ile Olivier ödülünü kazandı; bu sonuç, yetenekli bir sanatçının hâlâ tam uzunlukta bir eserin koreografisini yapma zanaatında ustalaştığını gören bazılarımızı şaşırttı. Ancak yeni eseri Tellus, kendine güvenen, dokulu bir dünya yaratan, çok daha emin ve etkileyici bir çalışma.
Artı, Mbi artık sadece bir koreograf değil, aynı zamanda bir besteci - pandemi sırasında geliştirdiği bir beceri - ve müzik, koreografinin önemli bir parçası (sekiz sanatçının arkasında sahnede müzisyenler var), unutulmaz melodi ve duygusal çekimle dolu. Müzik aksiyonu etkili bir şekilde şekillendirip geliştirir ve dansla birlikte konuşur. Tellus, çevresel kargaşa içindeki bir dünyada umut bulmayı konu alan bir tür halk hikayesidir.
Hikayenin özü (programa başvurmanız gerekebilir), kayıp ve tökezleyen bir ana figür, yangın ve kuraklığın vurduğu bir topluluk ve yardım için tanrıça Mami-Wata'ya yapılan bir çağrıdır. Mbi'nin hip-hop'taki köklerini de alan müzik ve hareket gibi, Mbi'nin Kamerun mirasından da yararlanıyor.
