José Mourinho Camp Nou'daki bir geceyi dizlerinin üstünde kayarak ve üç puanla tamamladığında her şey eskisi gibiydi. José Mourinho "por qué?" çıkışını, çıktıları ve basın toplantısına katılmamayı 100 günden kısa sürede zaten yapmıştı. Şimdi bir de diz üstü kayma işini tamamladı ve bunu en mükemmel yerde yaptı: her şeyin başladığı ve her şeye yeniden başlayabileceği yerde.
Kylian Mbappé pazar gecesi clásico'daki ilk golü attığında Real Madrid'in teknik direktörü neredeyse hiç kıpırdamadı, yedek kulübesinin gölgesinde oturuyordu; ancak forvet oyuncusu süre azalırken galibiyeti getiren ikinci golü attığında durum farklıydı. Mourinho ışığa doğru sıçradı, kendini çime bıraktı, 63 yaşındaki bir adamın pantolonunun dizleri bir okul çocuğu gibi çamur içinde kalmıştı, dilini çıkardı ve yumruklarını sıkıp havaya salladı. Bir planın işe yaramasını gerçekten çok seviyor.
Sağ tarafında yedek kulübesi boşalıyor, yedek oyuncular güneybatı köşesine doğru sprint atarak as oyunculara katılıyorlardı. En uzak köşedeki en yukarıda, sanki bir grup David Blaine gibi cam bir kutunun içine sıkıştırılmış tribünden kendilerine fırlatılan şişelerden kaçarak zıplarlarken, gelen küçük Real Madrid taraftarı grubu deliye dönmüştü. Ana tribünde binlerce telefon havaya kalkmıştı. Ve 600 kilometre batıda, geri dönüldü
