İkinci çocuk sahibi olma umutları suya düştü. " Emma ve ben birbirimizin gözünü alamıyoruz. Tüp bebek doktorunun muayenehanesinin sessizliğinde acımızla sessizce oturuyoruz.
Bu, çoğu zaman keder olarak bile anlaşılmayan bir tür kederdir. Potansiyel bir çocuğun kaybının üzüntüsü. Beklentisel bir keder - henüz ortaya çıkmamış bir şey için bir keder - bir olasılık için, özlemle karşılanacak, sevilecek ve beslenecek bir gelecek yaşamın yası.
Ve bunun için belirlenmiş bir yas ritüeli yok - bir çocuk için asla mevcut değil - toplumumuzda gerçek bir fiziksel ölümü işaretleyecek, yas tutacak bir yer yok. Sessiz, acı verici derecede yalnız, parçalanmış bir keder. Kızımız Gaia'nın doğumundan sonraki yıllarda birçok girişimde bulunduk.
Ancak bu, işi daha da kolaylaştırmadı. Her döngüde, o ofise her oturduğumuzda, acımızı görmezden gelmemiz ve tüm kalbimizle ve olumlu bir şekilde bir sonraki girişimimize konsantre olmamız gerekiyordu. Bu süre zarfında herhangi bir yardıma erişemedik.
Bir çift olarak danışmanlık aramadık. Aydan aya artan kederimi nasıl işleyeceğime dair hiçbir bilgim yoktu. Daha fazla döngü, daha fazla ilaç
