Bir müzisyen, perili koltuğa karşı takıntılı hale gelir; ancak potansiyel olarak komik olan bu önerme, tatmin edici olmayan bir sonuca doğru uykuda gibi ilerler. ABD'li film yapımcısı Amanda Kramer'ın, genellikle küçük rollerde büyük isimlerin yer aldığı bağımsız filmleri büyük bir bilmecedir; bazen işe yarar, bazen yaramaz. Hayali bir 80'ler TV özel programı hakkındaki garip rüyası Give Me Pity!'yi sevmiştim, ancak Andrea Riseborough'un rol aldığı 50'ler tarzı hayal ürünü Please Baby Please'i o kadar da sevmemiştim. Şimdi ise bize, ortaya çıkan sonucun hiçbir şekilde beklentiyi karşılamadığı, son derece tuhaf ve potansiyel olarak komik bir önermeye sahip bir film sunuyor.
Yine de Kramer'ın filmlerinin izleyiciden uzaklaşmasına neden olan rüya gibi Lynchvari akışta ilgi çekici anlar var. By Design, neredeyse katlanılmaz absürt bir drama. Oyuncular, filmin ağır kurgusunun etkisiyle felç olmuş gibi, hipnotik bir trans içindeymiş gibi kesintili diyaloglar sunuyor: Juliette Lewis, depresif ve bir sandalyeye dönüşen yalnız bir kadını canlandırıyor. Sahne, Lewis ile sandalyenin birleştiği görsel efektlerle dolu eğlenceli maceralara hazırlanmış gibi görünüyor. Ama hayır; gerçekten öyle değil. Aslında olan şu ki, Lewis'in kendi bedeni sözde canlandırıcı kimliğinden veya ruhundan mahrum bırakılıyor.
