Osmanlı Devleti'nin son 10 yılı, Türkiye tarih yazımında en fazla tartışılan dönemlerden biridir. II. Meşrutiyet 'in ilanından Mondros Mütarekesi'ne kadar geçen 10 yıllık süreç, çoğu zaman iki zıt anlatıdan biri üzerinden okunur.
Birinci anlatıya göre İttihat ve Terakki, çökmekte olan devleti kurtarmaya çalışan ileri görüşlü bir kadrodur. İkinci anlatıya göre ise imparatorluğu felakete sürükleyen ve yanlış kararlar alan bir siyasal elit hareketidir. Her iki yaklaşım da belirli doğrular içermekle birlikte önemli bir metodolojik eksiklik taşır.
Çünkü her iki yaklaşım da tarihsel süreci büyük ölçüde siyasal aktörlerin kararlarına indirgeme eğilimindedir. Oysa 1908-1918 dönemi yalnızca Osmanlı bürokrasisinin, sarayın veya İttihatçıların kararlarıyla açıklanamaz. Aynı dönemde dünya tarihinin en büyük dönüşümlerinden biri yaşanmaktadır.
Sanayi kapitalizmi küresel ölçekte yayılmakta, Avrupa devletleri arasındaki güç dengeleri değişmekte, milliyetçilik imparatorlukları çözmekte, yeni ulaşım ve iletişim teknolojileri savaşın doğasını değiştirmekte ve dünya ekonomisi daha önce görülmemiş ölçüde bütünleşmektedir. Osmanlı'nın son 10 yılını anlamak için bu çok katmanlı yapıyı birlikte değerlend




