Tek bir yarasa kolonisi yüzlerce, hatta binlerce kanatlı memeliyi içerir. Peki ideal görme yeteneğinden yoksun olan ve bu kadar çok komşuya sahip olan anneler, aşırı kalabalık koşullar altında yavrularını nasıl teşhis edecek? Frontiers in Ethology dergisinde bugün yayınlanan yeni bir çalışmada araştırmacılar, bunun genellikle yavruların çıkardığı incelikli, benzersiz seslendirmelerden kaynaklandığını söylüyor.
Ekip, tepkilerini değerlendirmek için çok daha hassas bir biyolojik sinyale, yani ana yarasanın kendi kalp atışına güvendi. Araştırma, Japonya'nın Doshisha Üniversitesi'ndeki biyologların, laboratuvar kolonilerindeki Japon ev yarasaları (Alionoctula abramus) arasında şaşırtıcı ama tutarlı bir davranış fark etmesiyle başladı. Ne zaman bir yavru tüneme alanından çok uzaklaşsa, yalnızca annesi kurtarmaya koşuyordu.
"Yavruların ayrıldıklarında izolasyon çağrıları (akustik tehlike sinyalleri) çıkardığını biliyorduk. " çalışmanın ortak yazarı ve Doshisha Üniversitesi biyoloğu Kazuki Yoshino-Hashizawa'yı hatırladı. Daha fazlasını öğrenmek için Yoshino-Hashizawa ve meslektaşları, her biri yakın zamanda yeni doğan dört ana yarasayı izledi.
