1700'lerin sonlarındayız ve sömürge dönemine ait bir mutfak masasında bir bal kabağı duruyor. Eti yumuşayana kadar pişirilmiştir. Ancak zor kısım hâlâ önümüzdedir. Bal kabağını pastaya dönüştürmek için aşçının onu püre haline getirmesi, kazıması ve pürüzsüz özü inatçı iplikçik ile liflerden ayırarak bir elekten geçirmesi gerekir. Ortada konserve bal kabağı püresi yoktur. Mutfak robotu da yoktur. Sadece bal kabağı, ilkel mutfak aletleri ve bol miktarda kas gücü vardır. Sekiz kişilik bir tatlı için bu iş saatler sürebilir.
Örneğin 1876 tarihli bir New England yemek kitabı, aşçılara bir süzgeçten geçirmeden önce bal kabağını sık sık karıştırarak altı ila sekiz saat boyunca kaynatmalarını talimat veriyordu. Bu, bir tatlı için saçma miktarda çalışma gibi görünüyor. Bal kabağı eti doğal olarak ipeksi bir püreye dönüşmez. Pişirmek dokularını yumuşatır, ancak kabağı pürüzsüz bir dolguya dönüştürmek ek mekanik çalışma gerektirir.
Nesiller boyunca aşçılar sorunu ısı ve kas gücüyle çözdü. Sonunda fabrikalar, bal kabağını pişirme ve püre haline getirme işini devraldı. Ancak çözüm burada kalmadı. Yetiştiriciler aynı zamanda doğal olarak daha pürüzsüz, daha az lifli ete sahip bal kabağı türlerine yönelerek kabak fabrikaya ulaşmadan önce bile işi kolaylaştırdı.




